Konkurs na koncepcję Upamiętnienia
Polaków ratujących Żydów w czasie okupacji niemieckiej.

Konkurs

Celem konkursu jest realizacja Upamiętnienia, wyrażającego wdzięczność wszystkim Polakom, ratującym Żydów podczas okupacji niemieckiej. Lokalizacja w Warszawie (Polska) na Muranowie w otoczeniu Polin - Muzeum Historii Żydów Polskich. Wartość inwestycji 800 000 USD.


Harmonogram

1 Faza Konkrusu

luty 2015 Ogłoszenie wyników I fazy konkursu, wybór pięciu prac  finałowych.

2 Faza Konkursu

od lutego 2015 Negocjacje projektowe i przygotowanie projektu - koncepcji Upamiętnienia.

kwiecień 2015 Zgłoszenie prac konkursowych - faza II.

kwiecień 2015 Rozstrzygnięcie konkursu.

maj – październik 2015 Projekt wykonawczy i realizacja.

Finaliści

EDUARD FREUDMANN, GABU HEINDL

Opis projektu

Ten Pomnik to Dylemat
Ten Pomnik to Szkółka leśna
Ten Pomnik to Proces
Ten Pomnik może być Niepowodzeniem
Ten Pomnik może być Lasem

Plan wzniesienia pomnika “Ratującym - Ocaleni” wymaga stworzenia przestrzeni, w której mogłoby powstać zbiorowe *My (uratowani). Wierzymy, że dyskusje toczone między potencjalnymi aktorami tego *My mogą stanowić niepowtarzalną wartość, która powinna być częścią pomnika.

W chwili inauguracji pomnik będzie nie lasem lecz szkółką leśną. Jednym z celów dyskusji, którą chcemy wywołać, jest wyłonienie zbiorowego *My, jak również podjęcie wspólnej decyzji co do przyszłości pomnika jako lasu – umożliwienia mu stania się lasem rosnącym w ustalonej lokalizacji. Pomnik jest więc nie tylko szkółką leśną, lecz również zakrojonym na 18 miesięcy procesem, odbywającym się wraz z Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN.

Sadzenie lasu w przestrzeni miejskiej Warszawy winno być procesem partycypacyjnym. Miejska lokalizacja lasu symbolizuje wyobcowanie pomocy – akcji ratowania Żydów – przedsięwziętej przez mniejszość polską, w dużej mierze wyizolowanej z dyskursu społeczno-politycznego po 1945 r. Las jako pomnik reprezentuje niejednoznaczność. Las to przeszłe miejsce śmierci, miejsce, w którym dokonywano egzekucji Żydów z niemieckich obozów nazistowskich. Las był również kryjówką, miejscem przetrwania, miejscem oporu. Kto pomagał Żydom? Kto ratował Żydów? Nigdy nie będzie możliwym ostateczne ustalenie kryteriów, które pozwolą na precyzyjne określenie liczby tych ludzi. Te pytania są skazane na niejednoznaczne odpowiedzi. Tą niejednoznaczność reprezentuje pomnik.

Jeśli stworzenie *MY nie powiedzie się, nie będzie również lasu. Pomnik stanie się niepowodzeniem, jeśli drzewa efemerycznej szkółki leśnej nie będą miały przestrzeni do wyrośnięcia. Kruchość pomnika jest warunkiem koniecznym do osiągnięcia jego potencjalnej wielkości. Potencjalna niemożność wyrażenia kolektywnej wdzięczności – wdzięczności *Nas – jest nieodłącznie wpisana w projekt od jego początku.

Opinia Jury

Projekt oparty jest na nowatorskiej koncepcji upamiętnienia, które odbywa się tu poprzez zainicjowanie procesu, a nie stworzenie monumentalnego obiektu architektonicznego. Praca akcentuje takie pojęcia, jak troska, zobowiązanie, kruchość i ryzyko, a także podkreśla sam akt udzielania Żydom schronienia przez Sprawiedliwych. Kolejnym istotnym aspektem projektu jest jego partycypacyjny charakter i potencjał do rozciągnięcia idei upamiętnienia w przestrzeni i czasie. Zasadzona w ramach projektu szkółka leśna umożliwi niesienie wieści o działaniach Sprawiedliwych poprzez rozsadzanie drzew do miejsc historycznie związanych z życiem Żydów w Polsce. Jury stanowczo zaleca jednak przemyślenie lokalizacji i kształtu projektu ze względu na fakt, że przewidziane miejsce wykorzystywane jest jako zaplecze techniczne dużych wydarzeń plenerowych organizowanych przez Muzeum. Także cokół otrzymać powinien bardziej określoną formę architektoniczną. Innym niezwykle istotnym aspektem związanym z naturą projektu, który powinien zostać gruntownie przemyślany jest koszt utrzymania, a także organizacja i sposób zapewnienia bezpieczeństwa.  

 


ANDRZEJ BULANDA, JADWIGA GRAJCZYK

Wybór lokalizacji pomnika i jego przesłanie mają w sposób uniwersalny opowiadać historię ratowania polskich żydów podczas II wojny światowej. Elementami kompozycji pomnikowej są: drzwi, Ogród Nadziei, Droga Sprawiedliwych, aleja Ireny Sendelerowej, Ławeczka Karskiego, Tablica żegoty, Trasa Zagłady żydów, pomnik Bohaterów, Drzewo życia. Patronami ideowymi Upamiętnienia są Jan Karski i Irena Sendlerowa, którzy uosabiają postawy Polaków ratujących żydów. Założony w projekcie gest otwarcia drzwi ma skłonić do refleksji nad przeżyciami Ratujących i szukających ocalenia, a także do refleksji nad kondycją człowieka w czasie zagrożenia.

Praca odwołuje się do symboliki drzwi oraz wysiłku podjęcia gestu, który w czasach pokoju nie wiąże się z heroizmem, a który nabiera specjalnego znaczenia w czasie zagrożenia i wojny.

Autorzy umieszczają w północno-wschodniej przestrzeni parku monumentalne, przywodzące na myśl monolit rodem z filmu Kubricka, obracające się skrzydło drzwi, które zamyka od północy Oś Sprawiedliwych – alejkę, przy której znajduje się seria pomników (Jana Karskiego, Żegoty, Bohaterów Getta), a której część stanowi również alejka Ireny Sendlerowej. Drzwi znajdują się na skrzyżowaniu
Osi Sprawiedliwych i alejki biegnącej pod kątem od rogu ulic Zamenhofa i Lewartowskiego. Lokalizacja ta daje możliwość obracania skrzydła w sposób ułatwiający przechodzenie bądź jedną, bądź drugą alejką (lub stanowiąc opozycję dla obu alejek przy ustawieniu pod kątem 45 stopni) i symbolizuje równocześnie gest podejmowania wyboru otwierania i zamykania dróg. Autorzy nie precyzują materiału, z którego ma być wykonane skrzydło, ale w renderingu sugerują ciężki, spiżowy obiekt, którego obracanie ma się wiązać z dużym wysiłkiem, co podkreślać mają odciski dłoni i palców na powierzchni pomnika.

Ambicją autorów było jak najmocniejsze wpisanie się w istniejący kontekst urbanistyczny, a jedyną ingerencję stanowi planowane ukształtowanie pejzażowe prostokątnej przestrzeni zielonej na zachód od Osi Sprawiedliwych, pod nazwą „Ogród Nadziei”.

Na jury wrażenie wywarła prosta idea, która pozwala uchwycić istotny aspekt historii ratowania Żydów przez Polaków – otwarte drzwi jako symbol schronienia. Projekt ma następujące zalety:

– w poetycki sposób wykorzystuje materiały i fak turę powierzchni – ze względu na trwałość zagwarantują one pomnikowi funkcjonowanie bez konieczności poważnej konserwacji;

– zamysł pomnika jest łatwy do zrozumienia i przy- stępny dla wielu różnych grup odwiedzających i użytkowników. Uzyska ich pozytywny odbiór;

– projekt dobrze wpisuje się w istniejący gmach Muzeum i tereny wokół niego, nie dominuje nad otoczeniem;


– pomnik przemawia do współczesnych widzów. Ruchome drzwi dają możliwość „wyboru” oraz przekazują zamysł, że wybierać możemy także dzisiaj w innych kontekstach politycznych współczesnego społeczeństwa;


– lokalizacja pomnika może zostać zmieniona bez utraty jego symbolicznego wyrazu, co oznacza, że być może sprawdziłby się on lepiej w innym miejscu działki. Należy się temu przyjrzeć, dbając o zintegrowanie projektu z otoczeniem.

GRZEGORZ DUTKA, SZYMON WRÓBLEWSKI

Głównym założeniem tego projektu Upamiętnienia jest nowe ukształtowanie części terenu, łagodne podniesienie jego zewnętrznej powłoki przy jednoczesnym obniżeniu jego centralnej części, w której zostaną uformowane tarasy. Powstała w ten sposób przestrzeń ma być rodzajem enklawy-ogrodu, miejscem odpoczynku w mieście. Ważnym element projektu jest ściana zawierająca zapis historii Sprawiedliwych. 

Realizacja koncepcji wymaga znacznego przekształcenia krajobrazu. Jednocześnie ta forma upamiętnienia nie ogranicza możliwości korzystania z parku, tworzy wręcz przestrzeń dla nowych aktywności.

Praca opiera się na założeniu, że gest pomocy był dla wielu Ratujących naturalnym aktem przyzwoitości, którego nie postrzegali jako formy heroizmu. Postaci Ratujących i relacje z ich działań pozostaną w wielu wypadkach nieznane albo poznane jedynie fragmentarycznie.

Proponowana forma to okrągła, trzystopniowa niecka umieszczona na łagodnie uniesionym terenie. Stalowe ścianki oporowe tworzące trzy stopnie niecki pełnią funkcję nośników relacji na temat bohaterstwa Ratujących, przy czym grunt i roślinność płynnie odsłaniają i zasłaniają ścianki i znajdujące się na nich grawerowane napisy, które nikną niekiedy w ukształtowanym na bazie krzywych gruncie. Ingerencja ma być dyskretną, nienarzucającą się formą, widoczną jedynie z niewielkiej odległości, choć wpisaną w kompozycję terenu wokół Muzeum poprzez umieszczenie jej na osi holu od strony ulicy Karmelickiej.

Jury docenia projekt za usytuowanie ponad poziomem gruntu, które eliminuje potrzebę wykopów i naruszania terenu w miejscu, gdzie ziemię „wypełnia” historia i traumatyczne artefakty z przeszłości. Projekt zakłada stworzenie publicznej, otwartej przestrzeni dostępnej dla zwiedzających i mieszkańców Muranowa, która odpowiada na zapotrzebowanie na miejsce wydarzeń wskazane w warunkach konkursu. Projekt wykorzystuje proste rozwiązania służące  stworzeniu spokojnej atmosfery kontemplacji. Istnieje możliwość uzupełnienia kocepcji o dodatkowe teksty i informacje służące upamiętnieniu i wyrażeniu wdzięczności wobec Ratujących.

STUDIO PEZ PEDRO PENA JURADO, DANIEL ZARHY

Koncepcja zakłada stworzenie pomnika w formie wykopaliska archeologicznego. Jej twórcy chcą odnaleźć i wydobyć pozostałości domów, w których uciekinierzy znajdowali schronienie i które potwierdzałyby odwagę Polaków ryzykujących własne życie dla innych. Pomnik-wykopalisko odkrywałby ślady typowego budynku mieszkalnego, które niegdyś istniały na Muranowie. Odkryte ceglane ściany stałyby się elementami krajobrazowymi, a wnętrza mieszkań – przestrzeniami upamiętniającymi, kontemplacyjnymi i miejscem spotkań. Mieszkańcy mieliby  możliwość uczestnictwa w samym procesie „wydobywania” śladów, prowadzącym do wybudowania pomnika.

Autorzy odnoszą się w swojej pracy do pojęcia domu jako miejsca ucieczki i schronienia. Koncepcja przywołuje formę przedwojennej kamienicy czynszowej z podwórkiem-studnią, która dominowała w zabu­dowie warszawskiej dzielnicy żydowskiej. Zarys budynku ma przywoływać skojarzenie z odkrywką archeologiczną: ceglane ściany wyłaniają się z gruntu, wystając niewiele ponad jego poziom i dyskretnie symbolizując obecność niewidocznego dziś gołym okiem świata materialnego przedwojennych Nalewek. Ścianki miałyby powstać z cegły rozbiórkowej, co również odnosi się do lokalnej historii, ponieważ w modernistycznym geście zamazania przedwojennej urbanistyki tej części miasta poprzez wybudowanie na nowej siatce ulic współczesnego Muranowa użyto właśnie cegieł ze zrujnowanych domów. Ulokowana w południowo-zachodnim narożniku terenu forma ma być miejscem odpoczynku i zabaw dla okolicznych mieszkańców, ma wtapiać się w lokalny kontekst w sposób pozbawiony monumentalności i stanowić kontrapunkt dla przestrzeni symbolicznej znajdującej się po drugiej stronie Muzeum, tj. od ulicy Zamenhofa.

Zdaniem członków jury praca ma wysoki potencjał wykonalności ze względu na zastosowanie prostych rozwiązań technologicznych. Oprócz odniesienia do uniwersalnego pojęcia domu jako miejsca schronienia w projekcie doceniono także fakt, że proponowane formy przywołują architekturę typową nie tylko dla dzielnicy żydowskiej, ale także większej części przedwojennego centrum Warszawy. Dzięki temu odwołanie to jest czytelne dla osób starszych, zarówno polskich Żydów, jak i chrześcijan. Inną wartościową cechą  projektu na planie symbolicznym jest wykorzystanie cegieł, które odnosi się do powojennej odbudowy obszaru Muranowa przy użyciu cegieł pozyskanych ze zburzonych zabudowań (praktykę tę stosowano zresztą w całej Warszawie).

Zaletą tej propozycji jest także skomplikowana geometria ścian, które w zależności od wysokości funkcjonować mogą jako ławki lub instalacje, służące do zabawy zarówno odwiedzającym, jak i mieszkańcom dzielnicy. Forma projektu sprawia, że może on być rozumiany i wykorzystywany na różne sposoby – począwszy od spotkań grupowych po działania indy­widualne.

MATEUSZ TAŃSKI

Twórcy pomnika zadają sobie pytanie o to, jakimi wartościami kierowali się ludzie pomagający Żydom w obliczu śmierci własnej i swoich podopiecznych. Jedni – wiarą w Boga i miłością bliźniego, dla innych istotna była zasada tolerancji i poszanowania praw jednostki. 

Wszyscy Sprawiedliwi w chwili najwyższej próby otworzyli się na drugiego człowieka. Założeniem projektu pomnika jest upamiętnienie tych szczególnych relacji między Ratującymi i Ocalonymi.

Wedle koncepcji pomnik ma symbolicznie otwierać się na budynek Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN i zostanie zlokalizowany w sąsiedztwie alei drzew, w południowym narożniku parku, w oddaleniu od głównych ciągów komunikacyjnych. Ma być łagodny w wyrazie, tak jak skromni i nieszukający poklasku pozostali sami Sprawiedliwi.

Koncept sprowadza się do jednego gestu: prostego, narożnego nacięcia w płaszczyźnie trawnika, który w punkcie przecięcia dwóch kierunków zostaje uniesiony w górę, jak kartka papieru. Wynikająca z tego zabiegu różnica wysokości (od 0 do 250 cm) zostaje wypełniona pionową ścianą z polerowanego kamienia z umieszczoną blisko narożnika inskrypcją „Ratującym–Ocaleni”. Ściana ma 75 m długości i jej dłuższy bok znajduje się po zachodniej stronie elewacji Muzeum. Od strony ulicy Karmelickiej widoczny jest jedynie ostro zakończony, zielony nasyp.

Jury doceniło następujące zalety projektu:

– projekt zakłada prostą ingerencję w teren parku i ma potencjał subtelnego, lecz mocnego oddziaływania afektywnego;

– pomnik został mądrze ulokowany względem parku i budynku Muzeum;

– projekt ma zarówno poetyckie, jak i architektoniczne jakości, co jury uznało za zgodne z celami konkursu. Poetyckość projektu przejawia się
w „ujawnieniu” i wystawieniu na widok historii, która do tej pory pozostawała ukryta. Walor architektoniczny projektu polega na subtelnej, lecz mocno oddziałującej przemianie miejsca poprzez przekształcenie terenu przed Muzeum oraz perspektywy od strony ulicy. Wejście na teren pomnika „unosi” zwiedzających ponad poziom terenu.

Sąd konkursowy

Michael
Berkowicz
(USA)

architekt,
przedstawiciel Fundatora

Michael
J. Crosbie
(USA)

architekt

Jarosław
Kozakiewicz
(Polska)

rzeźbiarz

Rainer
Mahlamäki
(Finlandia)

architekt

Marek
Mikos
(Polska)

architekt,
Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego m.st. Warszawy

Maciej
Miłobędzki
(Polska)

architekt

Oren
Sagiv
(Izrael)

architekt, kurator

Jakub
Szczęsny
(Polska)

architekt,
Sędzia referent

Hanna
Szmalenberg
(Polska)

architekt, rzeźbiarz

Milada
Ślizińska
(Polska)

krytyk sztuki, Przewodnicząca Jury

Fundacja

Konkurs organizowany jest przez Fundację
"Pamięć i Przyszłość"

Idea

Powołana do życia w roku 2013 przez polsko-żydowskiego filantropa i biznesmana z USA Zygmunta Rolata Fundacja Pamięć i Przyszłość wzięła na siebie zadanie realizacji projektu Upamiętnienia Polaków ratujących Żydów w czasie okupacji niemieckiej. Upamiętnienie, ma powstać w otoczeniu Muzeum Historii Żydów Polskich i zostać w całości sfinansowane z funduszy zebranych wśród diaspory żydowskiej i w Izraelu. Projekt zyskał życzliwe poparcie m.in.: Prezydenta RP, Prezydent m.st. Warszawy i Dyrekcji Muzeum Historii Żydów Polskich.

Nad całością projektu czuwa powołany przez Fundację, jego Polski Komitet Upamiętniania „RATUJĄCYM – OCALENI” i Międzynarodowy Komitet Budowy Pomnika „RATUJĄCYM – OCALENI”, w skład którego wchodzą przedstawiciele różnych środowisk żydowskich z diaspory i Izraela, m.in.: Zygmunt Rolat – przewodniczący; członkowie: Hanoch Gutfreund (Izrael); Corinne Evens (Francja); Elżbieta Ficowska, Konstanty Gebert, Adam Rotfeld, Michael Schudrich (Polska); Michael Berkowicz, Abraham Foxman, Wiktor Markowicz, David Marwell (USA). 

Upamiętnienie zostanie zrealizowany według projektu wyłonionego w ogłoszonym w dniu 8 września 2014r. międzynarodowym konkursie „Ratującym-Ocaleni”. Wziąć w nim udział mogą zarówno doświadczeni twórcy, którzy w swoim portfolio mają już prace zrealizowane, jak i młodzi artyści, pragnący swym głosem wziąć udział w artystycznej dyskusji nad sposobem i formą Upamiętnienia Ratujących. Ogłoszenie wyników konkursu przewidziane jest na kwiecień 2015 roku. Realizacja zwycięskiego projektu potrwa do jesieni 2015 roku.

Fundator

Zygmunt Rolat Ur. w 1930 roku w Częstochowie. Podczas wojny przebywał w getcie częstochowskim, tam stracił jedynego brata oraz rodziców. Jego brat był najmłodszym z grupy sześciu żydowskich partyzantów, rozstrzelanych przez Niemców, jego ojciec walczył i zginął w powstaniu w obozie śmierci w Treblince, jego matka zginęła w obozie. Rolat był deportowany zgetta do pracy w obozie Hasag w miejscowości Pelcery. Zaraz powojnie wyjechał do USA, skończył studia z zakresu stosunków międzynarodowych, i zajął się rozwijaniem firmy finansowej, specjalizującej się w exporcie. Od lat 60-tych przyjeżdża do Polski i żywo angażuje się w przywracanie pamięci o Żydach częstochowskich. Jest przewodniczącym amerykańskiego komitetu wsparcia budowy Muzeum Historii Żydów Polskich i ważnym darczyńcą na ten cel. Aktywnie zaangażowany we wspieranie instytucji i wydarzeń kulturalnych takich jak Teatr Wielki w Warszawie, Filharmonia Częstochowska, czy krakowski Festiwal Kultury Żydowskiej. Działania filantropijne i społeczne prowadzi również w USA, gdzie jest m.in. członkiem Rady Doradczej Fundacji Kościuszkowskiej - najważniejszej naukowo-kulturalnej organizacji polonijnej w USA. Honorowy Obywatel Miasta Częstochowa. 

Zarząd

Zygmunt Rolat

fundator,
przewodniczący zarządu

Adam Daniel Rotfeld

członek zarządu

Konstanty Gebert

członek zarządu

Kontakt

Karolina Szykier Koszucka – dyrektor
szykierkoszucka@gmail.com

Adres korespondencyjny
Aleje Jerozolimskie 53, IV p.
00-697 Warszawa
Polska

Adres: ul. Kacza 9/F, 01-013 Warszawa



NIP: 527 270 31 78
KRS:0000476471
REGON:146897327
nr konta: 87 1240 6175 1111 0010 5306 8939
SWIFT: PKO PPLPW
IBAN: PL 87 1240 6175 1111 0010 5306 8939
Konto USD PL 48 1240 6175 1787 0010 5687 8690
Bank Pekao SA, Oddział w Warszawie
ul. Jasna 1, 00-013 Warszawa

Film

trailer filmu Ratującym Ocaleni
w reż. Gabrieli von Seltmann

"Ratującym - Ocaleni" to 45 minut przejmujących historii opowiedzianych przez 12 osób w wieku od 9 do 93 lat. Są wśród nich Polacy ratujący Żydów, Żydzi i ich kolejne pokolenia. Jest to opowieść o największym akcie bohaterstwa współczesnej doby: ratowaniu, wbrew groźbie śmierci. Opowieść o moralnej prawości, odwadze i samotności.

Produkcja Fundacja Pamięć i Przyszłość.

Osoby zainteresowane otrzymaniem filmu Ratującym Ocaleni, prosimy o kontakt: office@raff.org.pl

Aktualności

31 lipca 2015

Jury międzynarodowego konkursu "Ratującym - Ocaleni" w dniu 24 kwietnia 2015 roku wybrało zwycięską pracę konkursową pod tytułem "Las" autorstwa Eduarda Freudmanna i Gabu Heindl. Organizator Konkursu – Fundacja Pamięć i Przyszłość Budowy Pomnika Wdzięczności z siedzibą w Warszawie – gratuluje Zwycięzcom ich ambitnego i artystycznie prowokującego dokonania. Fundacja z żalem informuje, że nie będzie wszakże w stanie zrealizować zwycięskiego projektu, bowiem konieczność stałej odnawialności trwałości założenia wymagałaby ciągłego asygnowania dodatkowych środków utrzymania wykraczających ponad sumę przeznaczoną na realizację Upamiętnienia. Fundacja nie może też  zaakceptować Upamiętnienia, którego trwałość byłaby ograniczona w czasie.

Decyzja Fundacji jest zgodna z artykułem 12.C 11 Warunków Konkursu, który stanowi, iż:

“Organizator nie gwarantuje, że realizacja Upamiętnienia będzie możliwa i nie ponosi jakiejkolwiek odpowiedzialności w wypadku, gdy z jakichkolwiek względów realizacja Upamiętnienia nie dojdzie do skutku. W takim wypadku organizator nie będzie zobowiązany także do zawarcia umowy o prace projektowe.”

Od momentu podjęcia decyzji przez Jury, autorzy zwycięskiego projektu i Fundacja prowadzili negocjacje w sprawie przezwyciężenia przeszkód uniemożliwiających realizację projektu. Niestety wysiłki te nie doprowadziły do  satysfakcjonujących rezultatów.

Powyższe rozstrzygnięcie w żaden sposób nie uchybia prawu autorów do miana zwycięzców konkursu.

------

25 kwietnia 2015

Zarząd Fundacji Pamięć i Przyszłość został poinformowany o wyborze najlepszej pracy dokonanego przez Jury konkursowe i swoją decyzję ogłosi w stosownym czasie.

Decyzja Jury konkursowego: 

W czwartek, 23 kwietnia 2015r. po długotrwałych obradach Jury międzynarodowego konkursu  na koncepcję Upamiętnienia Polaków ratujących Żydów podczas niemieckiej okupacji "Ratującym-Ocaleni" podjęło decyzję o wyborze najlepszego projektu. Autorami koncepcji, która zyskała uznanie Jury konkursowego, obradującego pod przewodnictwem Pani Milady Ślizińskiej, jest duet austriackich architektów: Eduard Freudmann i Gabu Heindl.

Ich projekt Upamiętnienia nosi tytuł: Las i jak przeczytać można w podsumowaniu werdyktu jest to: Projekt oparty  na nowatorskiej koncepcji upamiętnienia, które odbywa się tu poprzez zainicjowanie procesu, a nie stworzenie monumentalnego obiektu architektonicznego. Praca akcentuje takie pojęcia, jak troska, zobowiązanie, kruchość i ryzyko, a także podkreśla sam akt udzielania Żydom schronienia przez Sprawiedliwych. Kolejnym istotnym aspektem projektu jest jego partycypacyjny charakter i potencjał do rozciągnięcia idei upamiętnienia w przestrzeni i czasie. Zasadzona w ramach projektu szkółka leśna umożliwi bowiem rozsiewanie wieści o działaniach Sprawiedliwych poprzez rozsadzanie drzew do miejsc historycznie związanych z życiem Żydów w Polsce.

 

Kontakt

sekretariat konkursu
competition@raff.org.pl

Karolina Szykier-Koszucka
dyrektor fundacji
szykierkoszucka@gmail.com
+48 501 481 376


Media

Presspack 8.09.2014  Presspack 4.02.2015

Więcej informacji udzielają:

Aldona Rusiniak
media@raff.org.pl

Niniejsza strona korzysta z cookies firmy google w celu prowadzenia statystyk odwiedzalności strony. Plik cookie możesz zablokować za pomocą opcji dostępnych w przeglądarce internetowej. Aby dowiedzieć się więcej o cookies, kliknij tutaj